Δολοφονίες γυναικών από συζύγους και συντρόφους με όρους επιδημίας!!

Το ημερολόγιο της ντροπής των τελευταίων 10 μηνών!



· Iούνιος 2008 Σαρωνίδα 58χρονος σκοτώνει την 52χρονη σύζυγό του

· Αύγουστος 2008 Νέα Δημητριάδα Μαγνησία 68χρονος μαχαίρωσε και σκότωσε 50χρονη γιατί αρνήθηκε να κάνει σχέση μαζί του

· Αύγουστος 2008 Άρνισσα Πέλλας 40χρονος μαχαιρώνει την 23χρονη σύζυγό του και τραυματίζει τον πατέρα του ο οποίος προσπάθησε να τη σώσει

· Αύγουστος 2008 Σαντορίνη 31χρονος αποκεφαλίζει την 25χρονη σύζυγό του

· Σεπτέμβριος 2008 Φιλοθέη Καθηγητής μουσικής σκοτώνει την επίσης μουσικό σύζυγό του και τη θάβει σε γειτονικό πάρκο

· Σεπτέμβριος 2008 Μενίδι 35χρονος σφάζει μέσα σε πιτσαρία την πρώην φίλη του γιατί δεν μπορεί να δεχθεί τον χωρισμό τους

· Οκτώβριος 2008 Όλυνθος Χαλκιδική Νεαρός άνδρας δολοφονεί την πρώην φίλη του

· Οκτώβριος 2008 Τρίκαλα 33χρονος μαχαιρώνει και σκοτώνει μέσα στο δρόμο την 37χρονη πρώην φίλη του γιατί δε μπορούσε να δεχθεί το χωρισμό τους μπροστά στα μάτια της κόρης της και της μητέρας της και στη συνέχεια αυτοκτονεί

· Ιανουάριος 2009 Αιγάλεω 63χρονος σκοτώνει με καραμπίνα την 58χρονη εν διαστάσει σύζυγό του

· Μάρτιος 2009 Μέγαρα 43χρονος σκοτώνει τη σύζυγό του και μετά βάζει φωτιά στο διαμέρισμα για να καλύψει τα ίχνη του.

· Απρίλιος 2009 Ηράκλειο Κρήτης 36χρονος για λόγους αντεκδίκησης μετά από το χωρισμό τους σκοτώνει την 26χρονη πρώην φίλη του και τον φίλο της.

· Απρίλιος 2009 Χορτιάτης 38χρονος στραγγαλίζει την 35χρονη σύζυγό του και αυτοκτονεί

· Απρίλιος 2009 Καλαμάτα 29χρονη γυναίκα ακρωτηριάζεται με αλυσοπρίονο από τον πρώην σύζυγό της. Της αποκόπτει και τα τέσσερα άκρα.

· Απρίλιος 2009 Ομόνοια Σύζυγος σκοτώνει στο ξύλο τη σύζυγό του

· Μάιος 2009 Νέος Κόσμος 78χρονος καρκινοπαθής, σκοτώνει με καραμπίνα τη εν διαστάσει σύζυγό του και αυτοκτονεί

· Μάιος 2009 Κάλαμος 55χρονος σκοτώνει με αιχμηρό αντικείμενο την 47χρονη σύζυγό του και μετά αυτοκτονεί

· Μάιος 2009 Γλυφάδα 70χρονος τραυματίζει βαριά την 56χρονη σύζυγό του και αυτοκτονεί επειδή νομίζει ότι την έχει σκοτώσει.

· Μάιος 2009 Παλαιό Φάληρο 43χρονος μετά από καυγά με τη σύζυγό του της επιτίθεται με μαχαίρι καταφέρνοντας της πολλαπλά τραύματα και στην συνέχεια τραυματίζει και τον 5χρονο γιο του.

· Μάιος 2009 Καλλιθέας 40χρονος μαχαιρώνει τη 26χρονη σύζυγό του και κάνει βουτιά στο κενό έχοντας στην αγκαλιά του τα δύο του παιδιά



Πόσες ακόμη δολοφονίες γυναικών από συζύγους-συντρόφους χρειάζονται για να αφυπνιστεί η βαθιά εφησυχασμένη ελληνική κοινωνία;

Πόσες ακόμη σφαγμένες ακρωτηριασμένες γυναίκες πρέπει να θρηνήσουμε για να σταματήσει ο εμπαιγμός των ΜΜΕ που παρουσιάζουν τα εγκλήματα κατά των γυναικών ως «οικογενειακές τραγωδίες » ή «εγκλήματα πάθους» αποσιωπώντας ότι στην συντριπτική τους πλειοψηφία δράστης είναι ο άντρας και θύμα η γυναίκα; Ότι στην συντριπτική τους πλειοψηφία είχε υπάρξει πριν σχέση κακοποίησης; Ότι στην συντριπτική τους πλειοψηφία το έγκλημα έρχεται ως τιμωρία μετά από απόφαση της γυναίκας για χωρισμό, για αυτοδιάθεση και αυτονομία, για το ξεκίνημα μιας νέας ζωής ή μετά από οποιαδήποτε πρωτοβουλία αναλάβει η γυναίκα η οποία, κατά το δράστη, απειλεί την κυριαρχία του και υποσκάπτει την εξουσία του; Ότι η βία και μάλιστα η ακραία (η αφαίρεση της ζωής ενός ανθρώπου) έχει φύλο;! Ως πότε θα συσκοτίζεται η έμφυλη διάστασή της και θα αναζητούνται αιτίες αλλού; (οικονομική κρίση!!!). Ως πότε θα ανεχόμαστε να ακούμε το πάθος, τη ζήλια, το βρασμό ψυχής και τώρα τελευταία και την απόγνωση από την οικονομική κρίση ως αιτίες αυτών των φριχτών εγκλημάτων; Το χέρι του δράστη δεν το οπλίζει ούτε το πάθος ούτε η ζήλια ούτε η ανέχεια. Αυτά συνιστούν αφορμές. Το χέρι του δράστη το οπλίζει η πατριαρχική κοινωνία, το οπλίζει το δικαίωμα κατοχής (νομιμοποιημένο κοινωνικά και ηθικά) που νιώθει πως έχει πάνω στην γυναίκα του (και στα παιδιά του ενίοτε) που του επιτρέπει ακόμη και να αποφασίζει αν αυτή θα ζήσει ή όχι. Το χέρι του δράστη το οπλίζει η μακάρια σιωπή μας για τις χιλιάδες κακοποιημένες γυναίκες, η αναλγησία της πολιτείας που δεν τις στηρίζει στην προσπάθειά τους να βγούν από τον κύκλο της βίας, η καθαγίαση του θεσμού της οικογένειας και οι επαίσχυντες δικαστικές αποφάσεις (τέσσερα χρόνια κυκλοφορούσε ελεύθερος με δικαστική απόφαση ο συζυγοκτόνος καθηγητής από Σέρρες ο οποίος είχε ομολογήσει πως σκότωσε τη γυναίκα του, τεμάχισε τη σορό της και την πέταξε στο Στρυμόνα!). Η αυτοκτονία του δράστη (όταν ακολουθεί το έγκλημα) δεν τον εξαγνίζει και δεν τον απαλλάσσει ηθικά από την ευθύνη αφαίρεσης μιας ζωής όπως συνήθως παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ.

.....Σε λίγο δεν θα μιλά κανείς πια για τις συγκεκριμένες γυναίκες. Θα πέσει η αυλαία γι΄αυτές για να έρθουν οι επόμενες πάνω στη σκηνή... σε μια σκηνή όπου πρωταγωνιστεί η έμφυλη βία και η κληρονομημένη άρνηση του ενός φύλου να καταλάβει, να ακούσει, να σεβαστεί το ιερό - όπως για όλους τους ανθρώπους - δικαίωμα του άλλου φύλου στη γνώμη και στην αυτονομία, να σχετιστεί, να βιώσει το τέλος της σχέσης, να πενθήσει την απώλεια, να συμφιλιωθεί.
Δεν πρόκειται για '' μεμονωμένα περιστατικά''. Εξαφανίζονται κυριολεκτικά γυναίκες από μια αρχαϊκή, πατριαρχική, αταβιστική χειρονομία η οποία απαιτείται άμεσα να αποκωδικοποιηθεί.

Η βία κατά των γυναικών και οι δολοφονίες τους συνιστούν την ακραία έκφραση ελέγχου και επικυριαρχίας πάνω στα σώματα και τις ζωές μας.

Οσο η κοινωνία δίνει άλλοθι στους δράστες ανακυκλώνοντας άλλες ερμηνείες, απλά οπλίζει το χέρι του επόμενου δολοφόνου

ΟΜΑΔΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΘΕΑΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΟΥ

Ο 15χρονος Α. Γρηγορόπουλος εκτελέστηκε εν ψυχρώ το Σάββατο 6/12. Το κύμα οργής και εξέγερσης που ξέσπασε, έφερε ξανά στην επιφάνεια τις λίστες των θυμάτων, της κρατικής τρομοκρατίας και της αστυνομικής βίας. Σ' αυτές τις λίστες προσθέτουμε και τις γυναίκες που σκοτώθηκαν από τα υπηρεσιακά τους περίστροφα με περισσή ευκολία, συνήθως για λόγους τιμής. Υπενθυμίζουμε ότι οι αντιλήψεις «ράμπο» με τις διαπαιδαγωγούνται οι μπάτσοι εμπεριέχουν την βαθιά ανδροκρατική νοοτροπία της «μαγκιάς» και «αρσενικής» επιβεβαίωσης.
Περισσότερες από 20 γυναίκες έπεσαν νεκρές από τους αστυνομικούς συζύγους ή εραστές τους, μετά από το 1980, ενώ στο κενό έχει πέσει το αίτημα των γυναικείων οργανώσεων που, στις 22/3/1990 διαμαρτυρήθηκαν μαζικά έξω από τη Γενική Ασφάλεια Αθηνών και στη συνέχεια τον Άρειο Πάγο, με αίτημα «Όχι άλλες δολοφονίες γυναικών, πάρτε τα όπλα των αστυνομικών». Στην ανακοίνωση εκείνη, αναφερόταν ότι το 10% των ανδρών συζυγοκτόνων είναι άντρες της αστυνομίας, ενώ όπως ξέρουμε το ποσοστό τους στο γενικό πληθυσμό των ανδρών είναι πολύ μικρότερο.
Εμείς σήμερα ξεσηκωνόμαστε όχι μόνο για τα εγκλήματα που θεωρούνται από το πανελλήνιο ως πολιτικά εγκλήματα από αστυνομικούς, αλλά και για το αθέατο έγκλημα της αστυνομίας, ή μάλλον για τα αθέατα εγκλήματα, που τα θεωρούμε εξίσου πολιτικά αφού εκπορεύονται κατευθείαν από αστυνομικούς, και που τιμωρούνται από ελάχιστα έως καθόλου.
Εκτός από τις συζυγοκτονίες, η συμμετοχή αστυνομικών στο δουλεμπόριο των αλλοδαπών γυναικών και το συνεπούμενο μοίρασμα των τεράστιων κερδών από τη μαστροπία είναι ένα καταγεγραμμένο έγκλημα, όχι από το γυναικείο κίνημα μόνο, αλλά ακόμα και σύμφωνα με επίσημες παραδοχές. Και εδώ, όμως, υπάρχει ατιμωρησία. Σε όσα δικαστήρια κι αν κάθησαν στο εδώλιο αστυνομικοί, για συμμετοχή σε κυκλώματα μαστροπίας ή για βιασμούς αλλοδαπών γυναικών, αθωώθηκαν ή απαλλάχθηκαν, συνήθως «λόγω αμφιβολιών», ενώ σε ελάχιστες περιπτώσεις έφαγαν μια πειθαρχική ποινή 6 μηνών για παράβαση καθήκοντος, ή αστρονομικά πρόστιμα των 60 ή 80 ευρώ. Στις περιπτώσεις που κατηγορούνταν για το φόνο της συζύγου τους, οι ποινές ήταν πολύ χαμηλότερες από ότι σε άλλους συζυγοκτόνους.

Βρισκόμαστε στον δρόμο, ενάντια στην καταστολή και την αστυνομική βία, ενάντια στον καπιταλισμό και την κοινωνική εξαθλίωση. Μέσα στο κίνημα νεολαίας και εργαζομένων που ξεσηκώθηκε ενάντια στα εγκλήματα των μπάτσων, αναδεικνύουμε και την αθέατη πλευρά τους, μιλώντας για τα εγκλήματα ή κακουργήματα εναντίων γυναικών ντόπιων ή αλλοδαπών.
Αγωνιζόμαστε κατά της γενικευμένης βίας κατά των γυναικών στην πατριαρχική κοινωνία, και σήμερα ερχόμαστε να υπενθυμίσουμε την αναπαραγωγή, τον πολλαπλασιασμό και τη θεσμοποίησή της από την αστυνομία.


Φεβρουάριος 2006
Ο συνταξιούχος 58χρονος αστυνομικός Α. Αγγελίδης δολοφονεί στη Βέροια με καραμπίνα τη 45χρονη σύζυγό του και μητέρα δύο ενήλικων παιδιών, τα οποία είπαν ότι πάντα ήταν βίαιος και κτυπούσε τη μητέρα τους. Καταδικάσθηκε ισόβια.

26-02-2005
Ο αστυνομικός Αγγελος Κράδαρης στον Αλμυρό Βόλου δολοφονεί με το υπηρεσιακό του περίστροφο τη σύζυγό του Ζωή Ντόντου και την πεθερά του μπροστά στο 7 μηνών αγοράκι που θα υιοθετούσαν.

21-01-2004
Ο 28χρονος αρχιφύλακας Ευθύμιος Ευθυμίου στα Πατήσια δολοφονεί με το υπηρεσιακό του περίστροφο τη φίλη του Βασιλική Μουστάκα, 22 ετών, σπουδάστρια και μετά αυτοκτονεί. Στο σημείωμά του έγραψε ότι τη σκότωσε για «να μη την πάρει άλλος»

22-05-1999
Ο 29 χρονος αρχιφύλακας Μανώλης Κουκουράκης κατηγορείται ότι σκότωσε την ενός μηνός λεχώνα συζυγό του Αγγελική Ρουσόγλου. Αυτό δεν αποδείχθηκε ποτέ, ο ίδιος επέμεν ότι είναι αθώος και αυτοκτόνησε μήνες μετά.

10-09-1999
Ο 48χρονος αρχιφύλακας Αχιλλέας Παπαδημητρίου δολοφονεί την επίσης αστυνομικό σύζυγό του Αναστασία Ζουμπουρλή, μητέρα τριών παιδιών, τη στιγμή που αυτή έμπαινε στο σπίτι με το αυτοκίνητό της, γιατί «του μίλησε άσχημα».

20-05-1998
νεκρή η 23χρονη Καλλιόπη Κόκ
κου, η σφαίρα είναι από το υπηρεσιακό περίστροφο του φίλου της (δεν βρήκα άλλες λεπτομέρειες)

26-06-1996
«Τραγωδία στα Γιάννενα: Αστυφύλακας σκότωσε τη γυναίκα του και αυτοκτόνησε» (Ελεύθερος Τύπος, 26/6/1996) (αρχείο δικηγορικού γραφείου Τσιγκρή

Οκτώβριος 1996
Πρώην αστυφύλακας σκοτώνει τη φίλη του αμέσως μετά από συμμετοχή της στην εκπομπή του Μ. Τριανταφυλλόπουλου (από το ΒΗΜΑ) και αυτοκτονεί

Μάρτιος 1996
Ο αστυνόμος Κ. Παπαδόπουλος σκοτώνει τη φίλη του.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ: Η παγκοσμιοποίηση της εργασιακής ανασφάλειας

Εξαιρετικές παρεμβάσεις πραγματοποιήθηκαν και χρήσιμα συμπεράσματα εξήχθησαν στην προχθεσινή εκδήλωση του Τμήματος Εργαζομένων της Νεολαίας ΣΥΝ και του Τμήματος Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΝ υπό τον τίτλο «Οι εργασιακές σχέσεις στα πλαίσια της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και η περίπτωση της flexicurity». Η εκδήλωση έγινε στον ιστορικό χώρο του Συλλόγου Υπαλλήλων Τράπεζας Ελλάδος της οδού Σίνα, χώρος ο οποίος, όπως φρόντισε να μας πληροφορήσει ο συντονιστής της συζήτησης Σωτήρης Σιώκος αποτέλεσε διαχρονικά κέντρο ποικίλων αγωνιστικών δράσεων (αντικατοχικών, συνδικαλιστικών κ.ά. ).

Χαιρετίζοντας την εκδήλωση εκ μέρους της Π.Γ. του ΣΥΝ, ο Δ. Στρατούλης, σημείωσε τη κρισιμότητα και τη χρησιμότητα τέτοιων εκδηλώσεων αφού παρόλο που οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις ακολουθούν νομοτελειακά τις αλλαγές στις οικονομικές πολιτικές, οι μορφή των εργασιακών σχέσεων δεν είναι κάτι το νομοτελειακό από τη στιγμή που εξαρτάται από τον συνεχώς μεταβαλλόμενο συσχετισμό δύναμης. Στο ίδιο κλίμα, ο Δήμος Τσακνιάς, εκπροσωπώντας την Γραμματεία του ΣΥ. ΡΙ. ΖΑ. , επέστησε την προσοχή στην ανάγκη να περάσει η Αριστερά γρήγορα από τη φάση της περιγραφής στην φάση της διεξόδου. Παραλληλίζοντας την κατάσταση στα εργασιακά με το μυθιστόρημα του Marques «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας», εντόπισε την προ 20ετίας ολιγωρία της Αριστεράς όταν θεωρούσε τις νεότευκτες νεοφιλελεύθερες εργασιακές επιλογές περισσότερο ως προπαγάνδα παρά ως πραγματικό κίνδυνο.

Στην πρώτη θεματική της εκδήλωσης, «ο ρόλος των Διεθνών Οργανισμών στη διαμόρφωση του οικονομικού περιβάλλοντος για αλλαγές στην αγορά εργασίας», ο Γιάννης Μηλιός, καθηγητής στο Ε.Μ.Π., αφού έκανε μια αναδρομή στις λειτουργικές μεταλλαγές σημαντικών Διεθνών Οργανισμών όπως ο ΟΟΣΑ, ο ΠΟΕ, η Διεθνής Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών και το Διεθνές Νομισματικό Ταμίο, σημείωσε ότι η μετάβαση των Κρατών- Μελών τους από τις προστατευτικές εργατικές πολιτικές στις ακραίες πολιτικές της αγοράς ήταν αυτή που διαμόρφωσε τον σύγχρονο χαρακτήρα όλων αυτών των διεθνών Οργανισμών και όχι το αντίστροφο. Συμπέρανε έτσι ότι καταρρέει το άλλοθι πολλών κυβερνήσεων που προφασίζονται ότι οι εργασιακές πολιτικές που ασκούν είναι αποτέλεσμα διεθνούς εξαναγκασμού και όχι δική τους επιλογή.

Από την πλευρά του ο Άρης Καζάκος, καθηγητής Εργατικού Δικαίου στο Α.Π.Θ. κατέδειξε τη σχέση de facto και de iure απορύθμισης των εργασιακών σχέσεων σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Χαρακτήρισε ως βασικούς πυλώνες «de iure» νεοφιλελεύθερης εργατικής πολιτικής τον αναπτυξιακό νόμο του 1990, τα τοπικά σύμφωνα απασχόλησης. το νόμο για την δανεισμένη εργασία, η άρση της συλλογικής αυτονομίας στη ΔΕΚΟ με νόμους μου υποκαθιστούν τις συλλογικές συμβάσεις. Παράλληλα υπογράμμισε ότι η de facto αλλαγές είναι πολύ πιο εύκολο να επέλθουν αφού η ένταση της αντίθεσης των γενεών (διαχωρισμός εργαζομένων) αυξάνεται, η συλλογική διαπραγμάτευση υποχωρεί όλο και περισσότερο υπέρ της ατομικής και το διευθυντικό δικαίωμα υποκαθιστά όλο και περισσότερο την συλλογική αυτονομία. Την στιγμή που το αμερικάνικο μοντέλο του «hire and fire» («προσλαμβάνω- απολύω») παγκοσμιοποιείται, η de facto ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων καθίσταται αναπόφευκτη.

Στην σχετική νομολογία του Δικαστηρίου Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αναφέρθηκε η Ελένη Διονυσοπούλου, νομικός και μέλος του τμήματος εργαζομένων της Νεολαίας του ΣΥΝ, εξηγώντας τη σημασία της και τη συμβολή της στην διαμόρφωση των ευρωπαϊκών νεοφιλελεύθερων εργατικών επιλογών. Ανατρέχοντας σε περιπτώσεις μεταφοράς επιχειρήσεων μεταξύ ευρωπαϊκών κρατών, ανέφερε αποφάσεις του ΔΕΚ με βάσει τις οποίες κηρύσσονται απαράδεκτα πολλά μέσα συλλογικής άμυνας (απεργία κτλ) όταν αυτά αντιπαρατίθενται στην ελευθερία της κυκλοφορίας του κεφαλαίου. Επίσης παρουσίασε μέσα από τη νομολογία του ΔΕΚ την σκλήρυνση της στάσης της Ε. Ε. απέναντι στις συνδικαλιστικές ελευθερίες των ευρωπαίων εργαζομένων.

Στην τελευταία θεματική, «ευελεξία και ασφάλεια (flexicurity), έννοιες συμφιλιώσιμες ή ανταγωνιστικές;», ο καθηγητής εργασιακών σχέσεων στο Πάντειο Γιάννης Κουζής, εντοπίζοντας την εργασιακή ευελιξία σε διάφορους τομείς (μορφές εργασίας, χρόνος εργασίας, τρόπος αμοιβής, απολύσεις και πολλά άλλα), αμφισβήτησε την δυνατότητα ισορροπίας μεταξύ των δύο εννοιών. Τόνισε χαρακτηριστικά , αφού παρουσίασε παραδείγματα χωρών όπου έγινε προσπάθεια «συμφιλίωσης» (π.χ. Δανία) ότι η μερική απασχόληση δεν μπορεί να τελεί σε αναλογία με την πλήρη αφού έχει πιο εντατικοποιημένους ρυθμούς και άλλα χαρακτηριστικά. Η ευέλικτη εργασία δεν έχει ανάλογη μεταχείριση με την πλήρη αφού δεν απολαμβάνει των ανάλογων δικαιωμάτων.

Στην συζήτηση παρενέβησαν συνδικαλιστές όλων των βαθμίδων, νέοι/-ες εργαζόμενοι/-ες, καταθέτοντας ο καθένας τις απόψεις και τα βιώματά του από τους εργασιακούς και συνδικαλιστικούς τους χώρους.

Η συζήτηση συνεχίζεται

στις 11 Ιουνίου,

18:00

στο Ξενοδοχείο Acropol, Πειραιώς 1

στην εκδήλωση που διοργανώνουν το τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής του ΣΥΝ και η Νεολαία ΣΥΝ

με θέμα:

«Επισφαλείς και ευέλικτες μορφές εργασίας.

Επιπτώσεις στις γυναίκες και στους νέους»

με εισηγητές

τον Γιάννη Κουζή,

τη Λίτσα Δουδούμη, υπεύθυνη του Τμήματος, μέλος ΚΠΕ ΣΥΝ

και ο Κώστας Ζαχαριάδης, μέλος ΚΣ Νεολαίας ΣΥΝ.

Ρεπορτάζ: Βαγγέλης Γέττος

Το δικαίωμα στην άμβλωση απειλείται - Ας κινητοποιηθούμε!

Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας (2004), 68000 γυναίκες κάθε χρόνο πεθαίνουν ως επακόλουθο της κρυφής άμβλωσης.13% των θανάτων των μητέρων οφείλονται σε επικίνδυνες εκτρώσεις.

Μάλιστα, το δικαίωμα στην έκτρωση απειλείται και σήμερα, ακόμη και στην Ευρώπη. Χρειάστηκαν παραπάνω από 100 χρόνια αγώνα για να ξεπεραστεί ο πόνος και η ταπείνωση μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης και για να κατακτηθεί το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό και την έκτρωση σε κάθε σχεδόν ευρωπαϊκή χώρα. Στην Πορτογαλία το κέρδισαν τελικά πέρυσι με σκληρό αγώνα. Όμως, στην Πολωνία, την Ιρλανδία, την Κύπρο, τη Μάλτα και την Ανδόρα δεν έχει ακόμη διασφαλιστεί. Στη Λιθουανία, ακόμη και στην Ιταλία ή Ισπανία, τα πιο αντιδραστικά δεξιά κινήματα και οι θρησκευτικοί φονταμενταλιστές, θέλουν να καταργήσουν το δικαίωμα στην άμβλωση. Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για ένα θεμελιώδες δικαίωμα που αφορά όλες τις γυναίκες και τους άνδρες.

Τη φετινή 8η Μαρτίου, το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, επαναβεβαιώνει την στήριξή του στον αυτοπροσδιορισμό, στο δικαίωμα της έκτρωσης και στην υπευθυνότητα των γονέων. Αυτό είναι ένα σημαντικό βήμα προς μία δημοκρατική και κοσμική Ευρώπη.

Παρακολουθούμε άγρυπνα τα εμπόδια στην πραγματοποίηση του δικαιώματος στην άμβλωση, τις αντιδράσεις για τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά δικαιώματα των γυναικών και για τη διάλυση του συστήματος δημόσιας περίθαλψης, την επίθεση που εξαπέλυσε η “ηθική τάξη” στην Ευρώπη και στον κόσμο, την έλλειψη πληροφόρησης που παρεμποδίζει την ελεύθερη πρόσβαση στην αντισύλληψη και έκτρωση.

Η Ευρωπαϊκή Αριστερά υπερασπίζεται το αναφαίρετο και θεμελιακό δικαίωμα των γυναικών στον αυτοπροσδιορισμό τους, κινητοποιούμενη για τον τερματισμό των ταμπού και της ενοχής. Υποστηρίζει τις συνεχείς καμπάνιες πληροφόρησης για την αντισύλληψη και την έκτρωση.

Ας ενώσουμε τις προσπάθειες μας για ελεύθερη και δωρεάν έκτρωση σε όλη την Ευρώπη.